Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta Neofordex 40 mg, tabletki deksametazon

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

• Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
• W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
• Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
• Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

1. Co to jest lek Neofordex i w jakim celu się go stosuje

Neofordex jest lekiem, który zawiera substancję czynną deksametazon. Deksametazon to rodzaj hormonu zwany glikokortykoidem, a niekiedy kortykoidem lub kortykosteroidem. Wykazuje on różne działania, między innymi wpływa na białe krwinki, stanowiące część układu odpornościowego (naturalnej obrony organizmu). Deksametazon jest podobny do glikokortykoidów, które są naturalnie wytwarzane w organizmie człowieka.

Neofordex jest stosowany w leczeniu dorosłych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, nowotworem krwi atakującym krwinki białe, które wytwarzają przeciwciała. Produkt Neofordex podaje się w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu szpiczaka mnogiego. Leki te współdziałają, zabijając nowotworowe krwinki białe.

2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Neofordex

Kiedy nie przyjmować leku Neofordex

• jeśli pacjent ma uczulenie na deksametazon lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
• jeśli u pacjenta stwierdzono zakażenie wirusem, zwłaszcza wirusowe zapalenie wątroby, opryszczkę, ospę wietrzną lub półpasiec.
• jeśli u pacjenta stwierdzono nieleczoną chorobę psychiczną.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Neofordex należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, szczególnie w przypadku stosowania wraz z innymi produktami leczniczymi.

Ryzyko zakażeń

Przyjmowanie leku Neofordex (dużej dawki kortykosteroidu) może obniżyć zdolność organizmu do zwalczania zakażeń (w szczególności spowodowanych bakteriami, grzybami i/lub pasożytami). Może to niekiedy prowadzić do zakażeń wywoływanych przez drobnoustroje, które w normalnych warunkach rzadko wywołują zakażenia (nazywane zakażeniami oportunistycznymi). Jeżeli w trakcie przyjmowania leku Neofordex u pacjenta wystąpi jakiekolwiek zakażenie, należy niezwłocznie powiadomić lekarza. Jest to szczególnie ważne, jeśli pacjent zauważy objawy zapalenia płuc: kaszel, gorączkę, duszność i ból w klatce piersiowej. Pacjenci, a zwłaszcza osoby starsze, mogą również odczuwać dezorientację. Pacjent powinien także poinformować lekarza, jeśli chorował na gruźlicę lub przebywał w regionach, w których często występują zakażenia nicieniami.

Uwaga: Ważne jest, aby w trakcie przyjmowania leku Neofordex unikać kontaktu z osobami chorymi na ospę wietrzną, odrę lub półpasiec. W przypadku podejrzewania kontaktu z osobą z którąkolwiek z tych chorób należy niezwłocznie poinformować lekarza.

Zaburzenia psychiczne

Przyjmowanie dużych dawek kortykosteroidów, w tym deksametazonu, może niekiedy powodować poważne problemy natury psychologicznej. Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Neofordex należy powiadomić lekarza, jeżeli pacjent lub członek jego najbliższej rodziny chorował lub obecnie choruje na ciężką depresję lub ataki manii. Jest to szczególnie ważne, jeśli pacjent odczuwa depresję lub ma myśli samobójcze.

Bezsenność można zminimalizować, podając lek Neofordex rano.

Zespół rozpadu guza

Należy zwrócić się do lekarza, jeśli u pacjenta występują objawy zespołu rozpadu guza, takie jak skurcze mięśni, osłabienie mięśni, splątanie, zaburzenia widzenia lub utrata wzroku oraz płytki oddech.

Długotrwałe leczenie

Podczas stosowania tego leku ważne jest zachowanie zrównoważonej diety (o niskiej zawartości cukru i sodu, bogatej w białko). Zatrzymywanie wody i sodu jest częste i może prowadzić do nadciśnienia. Lekarz doradzi pacjentowi odpowiednią dietę i może przepisać suplementy potasu, wapnia lub witaminy D.

Leczenie glikokortykoidami, takimi jak deksametazon, może osłabić działanie leków przeciwcukrzycowych lub przeciwnadciśnieniowych. Może być konieczne zwiększenie dawek tych leków przez lekarza.

Hematologia

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Neofordex należy poinformować lekarza, jeśli w przeszłości u pacjenta stwierdzono zakrzepy. Podawanie deksametazonu w skojarzeniu z talidomidem, lenalidomidem lub pomalidomidem (lekami stosowanymi w leczeniu szpiczaka mnogiego) zwiększa ryzyko powstawania zakrzepów w żyłach i tętnicach. Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeśli u pacjenta wystąpią duszność, ból w klatce piersiowej lub obrzęk rąk albo nóg.

Podawanie deksametazonu w skojarzeniu z lenalidomidem lub pomalidomidem może powodować zmniejszenie liczby prawidłowych białych krwinek (komórek krwi, które uczestniczą w obronie organizmu przez zakażeniami) i (lub) płytek krwi (które uczestniczą w zapobieganiu krwawieniom). Lekarz prowadzący ustali terminy odpowiednich badań krwi zarówno przed rozpoczęciem leczenia, jak i w jego trakcie.

Przełom guza chromochłonnego

Przyjmowanie tego leku może powodować przełom guza chromochłonnego, który może być śmiertelny. Guz chromochłonny to rzadko występujący guz nadnerczy. Przełom może manifestować się następującymi objawami: bóle głowy, potliwość, kołatanie serca i nadciśnienie. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia oka

Przyjmowanie tego leku może powodować centralną chorioretinopatię surowiczą – chorobę oczu prowadzącą do niewyraźnego lub zniekształconego widzenia. Występuje ona zwykle w jednym oku. Jeżeli pacjent zauważy niewyraźne lub zniekształcone widzenie, które utrzymuje się przez kilka dni, należy skontaktować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgna

Przyjmowanie tego leku może sprzyjać rozwojowi zapalenia ścięgna. W wyjątkowo rzadkich przypadkach może dojść do zerwania ścięgna. Stosowanie pewnych antybiotyków oraz choroby nerek mogą zwiększyć ryzyko zerwania ścięgna. Należy powiadomić lekarza, jeżeli pacjent zauważy ból, sztywność lub obrzęk ścięgien.

Należy poinformować lekarza, stomatologa lub osobę upoważnioną do przepisywania leków o niedawnym lub obecnym stosowaniu deksametazonu (patrz punkt „Lek Neofordex a inne leki”).

W przypadku wystąpienia choroby, uczestniczenia w wypadku, konieczności poddania się zabiegowi (również stomatologicznemu) lub szczepieniu (duże dawki glikokortykosteroidów mogą osłabić działanie szczepionki zawierającej żywe wirusy) należy powiadomić lekarza o obecnym lub niedawnym przyjmowaniu dużych dawek kortykosteroidów.

W przypadku konieczności przeprowadzenia badań (zwłaszcza badań w celu wykrycia zakażeń) osobę wykonującą badania należy powiadomić o przyjmowaniu deksametazonu, gdyż lek ten może wpłynąć na wynik badania.

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Neofordex należy poinformować lekarza:

• jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby lub nerek;
• jeśli u pacjenta występuje choroba serca lub niedawno wystąpił zawał mięśnia sercowego;
• jeśli u pacjenta występuje wysokie ciśnienie krwi lub wysokie stężenie cholesterolu albo jeśli pacjent jest osobą palącą;
• jeśli u pacjenta lub w jego rodzinie występuje cukrzyca;
• jeśli u pacjenta występuje osteoporoza, zwłaszcza w przypadku kobiet będących po menopauzie;
• jeśli u pacjenta lub w jego rodzinie występuje jaskra (podwyższone ciśnienie w gałce ocznej);
• jeśli u pacjenta występuje miastenia (choroba atakująca mięśnie), zapalenie ścięgna;
• jeśli u pacjenta występuje choroba wrzodowa żołądka (owrzodzenie żołądka lub dwunastnicy) lub jeśli w wywiadzie występuje choroba wrzodowa żołądka, krwawienie z żołądka albo perforacja żołądka;
• jeśli u pacjenta występuje zapalenie okrężnicy, zapalenie uchyłków jelit lub jeśli niedawno przebył on operację jelita;
• jeśli u pacjenta występuje guz chromochłonny (guz nadnerczy) lub podejrzewa się jego występowanie.

Jeżeli u pacjenta występuje którakolwiek z wymienionych chorób, lekarz będzie uważnie obserwował jego stan.

Pacjenci w podeszłym wieku

Niektóre z działań niepożądanych leku Neofordex mogą przebiegać z większym nasileniem u osób starszych, w szczególności ścieńczenie kości (osteoporoza), wysokie ciśnienie krwi, niskie stężenie potasu we krwi, cukrzyca, podatność na zakażenia oraz ścieńczenie skóry. Lekarz będzie uważniej kontrolować pacjenta.

Dzieci i młodzież

Szpiczak mnogi nie występuje u dzieci. Nie należy podawać tego leku dzieciom (tj. osobom w wieku poniżej 18 lat).

Lek Neofordex a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio przez pacjent, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Neofordex należy przeczytać ulotki dla pacjenta wszystkich leków, które pacjent będzie przyjmować w skojarzeniu z lekiem Neofordex w celu uzyskania informacji dotyczących tych produktów. W przypadku stosowania talidomidu, lenalidomidu lub pomalidomidu należy zwrócić szczególną uwagę na wykonanie testu na obecność ciąży oraz na konieczność jej zapobiegania.

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Neofordex należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z wymienionych leków:

Należy unikać jednoczesnego stosowania z wymienionymi poniżej lekami

• kwas acetylosalicylowy, substancja znajdująca się w wielu lekach stosowanych w uśmierzaniu bólu i obniżaniu gorączki (może zwiększać ryzyko krwawienia);

Pacjent powinien także poinformować lekarza, jeśli w ostatnim czasie był zaszczepiony lub planuje być zaszczepiony (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie z wymienionymi poniżej lekami wymaga zachowania środków ostrożności

• Leki zmniejszające stężenie potasu we krwi: na przykład diuretyki lub środki przeczyszczające, amfoterycyna B podawana we wstrzyknięciach, tetrakozaktyd, ze względu na ryzyko obniżenia stężenia potasu. Może być konieczne monitorowanie stężenia potasu przez lekarza;
• Leki, które mogą zwiększać ryzyko nieprawidłowego rytmu serca (np. niektóre leki stosowane w leczeniu choroby serca, takie jak naparstnica), ponieważ niskie stężenie potasu zwiększa ryzyko nieprawidłowego bicia serca;
• Leki stosowane w leczeniu nadciśnienia, ponieważ ich działanie może być osłabione. Może być konieczna zmiana dawki leku przeciwnadciśnieniowego przez lekarza;
• Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, takie jak erytropoetyna (EPO) lub inne leki, takie jak hormonalna terapia zastępcza, mogą zwiększać ryzyko występowania zakrzepów krwi (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Możliwe działania niepożądane”);
• Leki stosowane w leczeniu bólu, zapalenia i gorączki (niesteroidowe leki przeciwzapalne), np. ibuprofen, naproksen, diklofenak, meloksykam oraz inne mogą zwiększać ryzyko krwawienia lub powstania owrzodzeń żołądka;
• Leki stosowane w leczeniu cukrzycy, ponieważ lek Neofordex może zmieniać stężenie glukozy. Ważne jest samodzielne monitorowanie stężenia glukozy we krwi, szczególnie przy rozpoczynaniu leczenia. Może być konieczna zmiana dawki leków przeciwcukrzycowych;
• Niektóre antybiotyki (takie jak fluorochinolony) mogą zwiększać ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgna oraz, w wyjątkowych przypadkach, zerwania ścięgna, szczególnie po długotrwałym leczeniu;
• Pewne leki stosowane w leczeniu nowotworów (takie jak metotreksat) mogą zwiększać ryzyko zakażenia, krwawienia i niedokrwistości.

Wymienione poniżej leki mogą wpływać na działanie leku Neofordex

Leki te mogą osłabiać działanie leku Neofordex:

• Aminoglutetymid (stosowany w leczeniu zespołu Cushinga lub raka piersi);
• Leki przeciwdrgawkowe (stosowane w leczeniu padaczki), takie jak karbamazepina, fosfenytoina, fenobarbital, fenytoina, prymidon;
• Ryfampicyna (stosowana w leczeniu gruźlicy);
• Leki stosowane w leczeniu rozstroju żołądka (np. leki zobojętniające) oraz kolestyramina (stosowana w celu obniżenia stężenia cholesterolu); leki te należy podawać w odstępie co najmniej dwóch godzin od leku Neofordex;
• Efedryna (stosowana w leczeniu napadów astmy lub niedrożności nosa).

Leki te mogą nasilać działanie leku Neofordex:

• Aprepitant lub fosaprepitant (stosowane w leczeniu nudności i wymiotów po zabiegach operacyjnych lub spowodowanych chemioterapią [leczeniem nowotworów]);
• Antybiotyki zawierające substancje czynne, których nazwy są zakończone końcówkami -mycyna oraz leki przeciwgrzybicze (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych) zawierające substancje czynne, których nazwy są zakończone końcówką -konazol, jak również leki przeciwko wirusowi HIV, których nazwy są zakończone końcówką -nawir.

Lek Neofordex może wpływać na działanie tych leków

• Działanie doustnych środków antykoncepcyjnych i hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) może być osłabione. Należy podjąć skuteczne środki zapobiegania ciąży (patrz punkt „Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”);
• Działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych może ulegać nasileniu, co może zwiększać ryzyko krwawienia. Może być konieczne uważne monitorowania parametrów krzepnięcia krwi przez lekarza;
• Działanie pewnych leków stosowanych w leczeniu nowotworów (takich jak docetaksel i cyklofosfamid) może być osłabione;
• Wpływ lapatynibu (stosowanego w leczeniu nowotworów) na wątrobę może być nasilony;
• Działanie cyklosporyny (stosowanej do hamowania reakcji immunologicznych) może być osłabione. Dodatkowo zgłaszano występowanie drgawek po jednoczesnym stosowaniu deksametazonu i cyklosporyny. Należy unikać jednoczesnego stosowania leku Neofordex i cyklosporyny;
• Działanie midazolamu (stosowanego jako lek nasenny oraz w leczeniu padaczki) może być osłabione;
• Działanie iwermektyny (stosowanej w leczeniu pewnych zakażeń pasożytniczych) może być osłabione, dlatego należy skutecznie zakończyć leczenie iwermektyną przed podaniem leku Neofordex (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• Działanie rifabutyny lub izoniazydu (stosowanych w leczeniu gruźlicy) może być osłabione;
• Działanie indynawiru (stosowanego w leczeniu HIV) może być osłabione;
• Działanie erytromycyny może być osłabione;
• Działanie prazykwantelu (stosowanego w leczeniu pewnych zakażeń pasożytniczych) może być osłabione, powodując ryzyko niepowodzenia leczenia, dlatego leczenie prazykwantelem i lekiem Neofordex należy stosować w odstępnie co najmniej jednego tygodnia.

Częstość nieznana: nie może być określona na podstawie dostępnych danych

• zakażenie, stan zapalny całego organizmu spowodowany zakażeniem (sepsa);
• niezdolność organizmu do prawidłowego reagowania na ciężki stres, np. wypadek, zabieg chirurgiczny lub chorobę, spowodowana niedostateczną czynnością nadnerczy, nietypowy, ciężki ból głowy z towarzyszącymi zaburzeniami wzrokowymi spowodowany odstawieniem leczenia, nieregularny cykl miesiączkowy u kobiet, nadmierny wzrost włosów u kobiet (hirsutyzm);
• zwiększone zapotrzebowanie na leki przeciwcukrzycowe, zaburzenia równowagi soli, utrata potasu spowodowana niskim stężeniem dwutlenku węgla (choroba zwana zasadowicą metaboliczną);
• napady padaczkowe;
• podwyższone ciśnienie w oku, w tym jaskra, zaburzenia naczyniówki i siatkówki (chorioretinopatia);
• niezdolność serca do pompowania odpowiedniej ilości krwi w organizmie (niewydolność serca);
• owrzodzenie, perforacje i (lub) krwawienie w obrębie przełyku, żołądka lub jelita, zapalenie trzustki (które może objawiać się bólem pleców i jamy brzusznej);
• powolne gojenie się ran, trądzik, ścieńczenie skóry, zasinienie, czerwone i fioletowe przebarwienia skóry (plamica);
• ścieńczenie kości zwiększające ryzyko złamań, choroby kości, zerwanie ścięgna.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do „ krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V . Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek Neofordex

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie stosować leku, jeśli zauważy się jakiekolwiek wady lub widoczne oznaki zepsucia tabletek lub opakowania.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku. Tabletki należy przechowywać w blistrze do momentu ich przyjęcia. Jeżeli pacjent korzysta z dozownika na tabletki, należy użyć perforacji do oddzielenia pojedynczych tabletek od blistra, nie otwierając opakowania.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Neofordex

• Substancją czynną leku jest deksametazon. Każda tabletka zawiera octan deksametazonu odpowiadający 40 mg deksametazonu.
• Pozostałe składniki to laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, stearynian magnezu oraz krzemionka koloidalna bezwodna (patrz punkt 2).

Jak wygląda lek Neofordex i co zawiera opakowanie

Każda tabletka jest biała, owalna, z wytłoczonym napisem „40 mg” po jednej stronie.

Każdy kartonik zawiera 10 x 1 tabletkę w perforowanych blistrach OPA/Al/PVC-Al podzielnych na dawki pojedyncze.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

THERAVIA
16. Rue Montrosier
92200. Neuilly-sur-Seine
Francja

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Inne źródła informacji

Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków: http://www.ema.europa.eu.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Lekarz omówi z pacjentem działania niepożądane i objaśni zagrożenia i korzyści związane z leczeniem.

Poniżej wymieniono działania niepożądane, które występowały w związku ze stosowaniem deksametazonu w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz innych chorób. W pewnych przypadkach stosowanie kilku leków w skojarzeniu może nasilić działania niepożądane jednego z tych leków przyjmowanego samodzielnie.

Zaburzenia psychiczne

Lek Neofordex może spowodować poważne zaburzenia zdrowia psychicznego. Są one częste (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 osób) i mogą obejmować:

• depresję (w tym myśli samobójcze);
• uczucie pobudzenia (manię), uczucie uniesienia (euforię) lub wahania nastrojów;
• uczucie niepokoju, trudności w koncentracji oraz utratę pamięci;
• słyszenie lub widzenie rzeczy, które nie istnieją, lub wiarę w rzeczy, które nie są prawdą, ponure myśli, zmiany w zachowaniu.

W przypadku zauważenia któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast zwrócić się do lekarza.

Inne możliwe działania niepożądane

Bardzo częste: mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób

• zwiększone stężenie cukru we krwi (hiperglikemia);
• zaparcia;
• kłopoty ze snem (bezsenność);
• kurcze mięśni, osłabienie mięśni;
• zmęczenie, osłabienie, obrzęk twarzy i ciała;

Częste: mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 osób

• zakażenia bakteryjne, wirusowe lub grzybicze, w tym zapalenie płuc, półpasiec, zakażenia nosa, jamy ustnej, migdałków lub gardła, zapalenie oskrzeli, opryszczka, zakażenie pęcherza moczowego, zakażenia Candida;
• zmniejszona liczba czerwonych lub białych krwinek i (lub) płytek krwi lub zwiększona liczba białych krwinek, zmniejszone stężenie potasu lub albumin (białka) we krwi, zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi, zmiany w wynikach badań czynnościowych wątroby;
• zespół Cushinga, tj. przyrost masy ciała w okolicy tułowia i twarzy, nadmierna potliwość, rozstępy, wyraźny obrzęk naczyń włosowatych (drobnych naczyń krwionośnych) i suchość skóry, nadmierne owłosienie twarzy (zwłaszcza u kobiet) oraz przerzedzenie włosów;
• rozwój cukrzycy, utrata lub zwiększenie apetytu, utrata lub przyrost masy ciała, zatrzymanie wody w organizmie;
• agresja, dezorientacja, drażliwość, nerwowość, niepokój ruchowy, zmiany nastroju;
• wrażliwość, drętwienie, mrowienie lub pieczenie skóry lub ból rąk albo stóp spowodowane uszkodzeniem nerwów, zawroty głowy, drżenie, ból głowy, utrata lub zmiana smaku;
• zaćma, niewyraźne widzenie;
• szybki lub nieregularny rytm serca, zbyt wysokie lub zbyt niskie ciśnienie krwi, powstawanie zakrzepów, które mogą zatykać naczynia krwionośne (np. w kończynach dolnych lub płucach), obrzęk rąk lub nóg, zaczerwienienie skóry twarzy lub ciała;
• kaszel, trudności w oddychaniu, trudności w mówieniu, ból gardła lub jamy ustnej, chrypka, suchość w ustach, czkawka, zapalenie błon śluzowych;
• wymioty, nudności, biegunka, niestrawność, wzdęcia, ból i (lub) wzdęcie brzucha;
• wysypka, świąd, zaczerwienienie skóry, nadmierna potliwość (hyperhidrosis), suchość skóry, wypadanie włosów (łysienie);
• zanik mięśni, ból mięśni, stawów, kości lub kończyn;
• częste oddawanie moczu;
• ból, gorączka, dreszcze, omdlenie, zawroty głowy, wyczerpanie, senność, zaburzenia równowagi;

Niezbyt częste: mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 100 osób

• gorączka spowodowana niedoborem pewnych krwinek białych, niedobór wszystkich rodzajów komórek krwi, zmniejszona krzepliwość krwi;
• niezdolność tarczycy do wytwarzania prawidłowych ilości hormonów (niedoczynność tarczycy);
• niedobór wody w organizmie (odwodnienie) powodujący pragnienie lub ból głowy, zmniejszone stężenie magnezu lub wapnia we krwi;
• wahania nastroju, omamy;
• udar, trudności w koordynacji lub poruszaniu się, omdlenie;
• zapalenie oka i (lub) powiek, zwiększone łzawienie;
• zawał serca, nieprawidłowo powolna czynność serca;
• pokrzywka;
• niewydolność nerek;