Ulotka dołączona do opakowania: PHELINUN 200 mg proszek i rozpuszczalnik do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (melfalan)

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

• Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
• W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza.
• Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

1. Co to jest lek PHELINUN i w jakim celu się go stosuje

Lek PHELINUN zawiera substancję czynną o nazwie melfalan, która należy do grupy leków cytotoksycznych (nazywanych też chemioterapeutykami) i działa przez zmniejszanie liczby niektórych komórek.

Lek PHELINUN może być stosowany w monoterapii albo w skojarzeniu z innymi lekami lub napromienianiem całego ciała w leczeniu:

• różnego rodzaju nowotworów szpiku kostnego: szpiczaka mnogiego, ostrej białaczki limfoblastycznej (nazywanej też ostrą białaczką limfocytową, ALL) i ostrej białaczki szpikowej (AML);
• chłoniaka złośliwego (chłoniaka ziarniczego i nieziarniczego), czyli nowotworu atakującego pewne krwinki białe nazywane limfocytami (komórki zwalczające zakażenia);
• nerwiaka zarodkowego, czyli nowotworu powstającego z nieprawidłowych komórek nerwowych;
• zaawansowanego raka jajników;
• zaawansowanego raka piersi.

Lek PHELINUN jest także stosowany, w skojarzeniu z innymi lekami cytotoksycznymi, jako lek przygotowujący do przeszczepu komórek macierzystych krwi w ramach leczenia nowotworu krwi u osób dorosłych oraz nowotworowych i nienowotworowych chorób krwi u dzieci i młodzieży.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku PHELINUN

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza.

Kiedy nie stosować leku PHELINUN

• jeśli pacjent ma uczulenie na melfalan lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• jeśli pacjentka jest w ciąży (wyłącznie w odniesieniu do leczenia przed przeszczepem komórek macierzystych krwi) lub karmi piersią.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

U pacjentów leczonych melfalanem będą dokładnie monitorowane parametry krwi, ponieważ ten lek ma silne działanie cytotoksyczne, co powoduje znaczne zmniejszenie liczby krwinek.

Przed rozpoczęciem leczenia melfalanem należy poinformować lekarza, jeśli:

• pacjent otrzymał niedawno radioterapię lub przyjmował leki przeciwnowotworowe, ponieważ często prowadzi to do zmniejszenia liczby krwinek;
• u pacjenta występują objawy zakażenia (gorączka, dreszcze itp.). W przypadku leczenia melfalanem lekarz może zalecić przyjmowanie leków, takich jak: antybiotyki, leki przeciwgrzybicze czy przeciwwirusowe, aby zapobiec zakażeniom. Lekarz może również rozważyć podanie produktów krwiopochodnych (np. krwinek czerwonych i płytek krwi);
• pacjent planuje przyjęcie szczepionki lub niedawno ją przyjął. Poinformowanie lekarza jest konieczne, ponieważ niektóre żywe szczepionki atenuowane (np. przeciw polio, odrze, śwince i różyczce) mogą wywołać zakażenie podczas leczenia melfalanem;
• pacjent ma problemy z nerkami lub niewydolność nerek (nerki nie pracują wystarczająco dobrze). W takim przypadku dawka leku PHELINUN musi być zmniejszona;
• u pacjenta kiedykolwiek wystąpił skrzep krwi w żyle (zakrzepica). Stosowanie melfalanu w skojarzeniu z lenalidomidem i prednizonem albo talidomidem lub deksametazonem może zwiększać ryzyko powstawania zakrzepów krwi. Lekarz może zdecydować o podawaniu leków, które temu zapobiegną.

W czasie przyjmowania melfalanu zaleca się utrzymywanie odpowiedniego nawodnienia i stosowanie wymuszonej diurezy (dożylne podawanie w kroplówce dużej objętości płynów).

Dzieci i młodzież

Prawdopodobieństwo wystąpienia ciężkich powikłań oddechowych i żołądkowo-jelitowych jest większe u dzieci i młodzieży. Należy niezwłocznie powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszelkich zaburzeniach oddychania lub zaburzeniach żołądkowo-jelitowych.

Melfalanu nie należy stosować jako leku przygotowującego do przeszczepu komórek macierzystych krwi u młodzieży w wieku powyżej 12 lat z ostrą białaczką szpikową.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności melfalanu jako leku przygotowującego do przeszczepu komórek macierzystych krwi u dzieci w wieku poniżej 2 lat w ramach leczenia ostrej białaczki szpikowej i ostrej białaczki limfoblastycznej.

Lek PHELINUN a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, również o tych, które wydawane są bez recepty.

W szczególności należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:

• inne leki cytotoksyczne (chemioterapeutyki);
• szczepionki — należy także poinformować o niedawno przyjętych szczepionkach (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”), ponieważ istnieje ryzyko choroby uogólnionej, która może doprowadzić do zgonu;
• kwas nalidyksowy (antybiotyk stosowany w leczeniu zakażeń układu moczowego). Po podaniu dzieciom w skojarzeniu z melfalanem może wywołać krwotoczne zapalenie jelit zakończone zgonem;
• busulfan (stosowany w leczeniu pewnego rodzaju nowotworów). U dzieci zgłaszano, że podanie melfalanu przed upływem 24 godzin od doustnego podania busulfanu może mieć wpływ na pojawienie się działań toksycznych.

W związku ze stosowaniem cyklosporyny w zapobieganiu chorobie przeszczep przeciw gospodarzowi po przeszczepieniu komórek macierzystych krwi zgłaszano przypadki zaburzeń czynności nerek.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży, lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

• zaburzenia sercowo-naczyniowe: zmiany i nieprawidłowości pracy serca polegającej na pompowaniu krwi, powodujące zatrzymanie płynów, duszność, uczucie zmęczenia (niewydolność serca, kardiomiopatia) oraz stan zapalny wokół serca (wysięk osierdziowy);
• wzrost ciśnienia krwi w tętnicach prowadzących do płuc;
• zapalenie pęcherza moczowego z pojawieniem się krwi w moczu;
• ciężkie powikłania zapalne i immunologiczne (limfohistiocytoza hemofagocytarna);
• ciężkie uszkodzenia skóry (np. zmiany, pęcherze, łuszczenie się, w ciężkich przypadkach odwarstwianie się), mogące wystąpić na całym ciele i mogące zagrażać życiu (zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznej martwicy naskórka);
• zwiększone stężenie kreatyniny we krwi;
• krwawienie;
• powstawanie zakrzepów krwi w żyłach głębokich, zwłaszcza w obrębie nóg (zakrzepica żył głębokich) i zator tętnicy płucnej (zatorowość płucna).

Pacjenci z ciężkimi chorobami krwi mogą odczuwać ciepło i mrowienie.

Prawdopodobieństwo wystąpienia ciężkich powikłań oddechowych i żołądkowo-jelitowych jest większe u dzieci i młodzieży.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce lub którykolwiek z objawów niepożądanych nasili się, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, pielęgniarce lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek PHELINUN

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie fiolki i pudełku po: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie przechowywać w lodówce.

Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek PHELINUN

• Substancją czynną leku jest melfalan. Jedna fiolka proszku zawiera 200 mg melfalanu (w postaci melfalanu chlorowodorku). Po rekonstytucji z użyciem 40 ml rozpuszczalnika stężenie końcowe uzyskanego roztworu to 5 mg melfalanu na ml.
• Pozostałe składniki to:
  • Proszek: kwas solny i powidon.
  • Rozpuszczalnik: woda do wstrzykiwań, glikol propylenowy, etanol i sodu cytrynian (patrz punkt 2).

Jak wygląda lek PHELINUN i co zawiera opakowanie

Lek PHELINUN ma postać proszku i rozpuszczalnika do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Proszek znajduje się w fiolce z przezroczystego szkła i ma postać białego lub jasnożółtego proszku albo stałej masy. Rozpuszczalnik znajduje się w fiolce z przezroczystego szkła i ma postać bezbarwnego, klarownego roztworu.

Każde opakowanie leku PHELINUN zawiera jedną fiolkę zawierającą 200 mg proszku (melfalan) i jedną fiolkę zawierającą 40 ml rozpuszczalnika.

Podmiot odpowiedzialny

ADIENNE S.r.l. S.U.
Via Galileo Galilei, 19
20867 Caponago (MB)
Włochy
tel. +39 0240700445
e-mail: adienne@adienne.com

Wytwórca

NERPHARMA S.R.L.
Viale Pasteur, 10
20014. Nerviano (MI)
Włochy
tel. +39 0331581111

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

ADIENNE S.r.l. S.U.
Via Galileo Galilei, 19
20867. Caponago (MB) Włochy
Tel.+39-02 40700445
adienne@adienne.com

Data ostatniej aktualizacji ulotki: miesiąc RRRR.

Inne źródła informacji

Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków: http://www.ema.europa.eu

Ta ulotka jest dostępna we wszystkich językach UE/EOG na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków.

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

PHELINUN 200 mg proszek i rozpuszczalnik do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji

Podobnie jak w przypadku innych chemioterapeutyków podawanych w dużych dawkach przygotowanie tego produktu i praca z nim wymagają stosowania szeregu środków ostrożności w celu ochrony pracowników opieki zdrowotnej i ich środowiska pracy, z uwzględnieniem niezbędnych warunków bezpieczeństwa dla pacjenta.

Oprócz konieczności stosowania zwykłych środków ostrożności mających na celu zachowanie jałowości leków do wstrzykiwań, niezbędne jest:

• noszenie odzieży z długim rękawem i przylegającymi mankietami, aby zapobiec rozpryskaniu roztworu na skórze;
• noszenie jednorazowej maski chirurgicznej oraz okularów ochronnych;
• wkładanie jednorazowych rękawiczek po aseptycznym umyciu rąk;
• przygotowywanie roztworu w wyznaczonym obszarze;
• przerwanie wlewu w przypadku wynaczynienia;
• usunięcie materiałów użytych do przygotowania roztworu (strzykawek, kompresów, materiałów ochronnych, fiolek) do specjalnych pojemników;
• zniszczenie zanieczyszczonych odpadów;
• ostrożne postępowanie z wydzielinami i wymiocinami.

W razie przypadkowego kontaktu produktu PHELINUN ze skórą należy natychmiast dokładnie ją umyć wodą z mydłem.

W razie przypadkowego kontaktu z oczami lub błonami śluzowymi należy przepłukać je dużą ilością wody.

Należy unikać wdychania produktu.

Kobiety w ciąży powinny unikać kontaktu z lekami cytotoksycznymi.

Powikłania zakrzepowo-zatorowe

Co najmniej przez pierwszych 5 miesięcy leczenia należy stosować profilaktykę przeciwzakrzepową, zwłaszcza u pacjentów, u których występuje zwiększone ryzyko zakrzepicy. Decyzję o włączeniu profilaktyki przeciwzakrzepowej należy podjąć po dokładnej ocenie podstawowego ryzyka u danego pacjenta (patrz punkty 4.4 i 4.8).

W przypadku wystąpienia u pacjenta powikłań zakrzepowo-zatorowych należy przerwać leczenie i rozpocząć standardową terapię przeciwzakrzepową. Po ustabilizowaniu stanu pacjenta lekami przeciwzakrzepowymi i uzyskaniu kontroli nad epizodem zakrzepowo-zatorowym można ponownie zastosować melfalan w skojarzeniu z lenalidomidem i prednizonem albo talidomidem i prednizonem lub deksametazonem w uprzednio podawanej dawce, zależnie od oceny stosunku korzyści do ryzyka. W czasie leczenia melfalanem należy kontynuować terapię przeciwzakrzepową.

Dawkowanie

Dorośli

Szpiczak mnogi, chłoniak złośliwy (chłoniak ziarniczy i nieziarniczy), ostra białaczka limfoblastyczna i mieloblastyczna (ALL i AML), rak jajnika i gruczolakorak piersi, leczenie dużymi dawkami

Schemat dawkowania jest następujący: pojedyncza dawka 100–200 mg/m² całkowitej powierzchni ciała (w przybliżeniu 2,5–5,0 mg/kg mc.). Dawkę można podzielić na 2 albo 3 równe części, podawane w kolejnych dniach. Po podaniu dawek większych niż 140 mg/m² całkowitej powierzchni ciała konieczne jest autologiczne przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych.

Złośliwe choroby hematologiczne przed wykonaniem allogenicznego przeszczepu krwiotwórczych komórek macierzystych

Zalecana dawka wynosi 140 mg/m² w pojedynczym wlewie w ciągu jednego dnia albo 70 mg/m² raz na dobę przez dwa kolejne dni.

Dzieci i młodzież

Ostra białaczka limfoblastyczna i szpikowa, leczenie dużymi dawkami

Schemat dawkowania jest następujący: pojedyncza dawka 100–200 mg/m² całkowitej powierzchni ciała (w przybliżeniu 2,5–5,0 mg/kg mc.). Dawkę można podzielić na 2 albo 3 równe części, podawane w kolejnych dniach. Po podaniu dawek większych niż 140 mg/m² całkowitej powierzchni ciała konieczne jest autologiczne przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych.

Nerwiak zarodkowy wieku dziecięcego

Zalecana dawka do konsolidacji odpowiedzi na konwencjonalne leczenie to pojedyncza dawka 100–240 mg/m² całkowitej powierzchni ciała (niekiedy podzielona na równe części, podawane w 3 kolejnych dniach); leczenie jest stosowane wraz z wykonaniem autologicznego przeszczepu krwiotwórczych komórek macierzystych. Lek we wlewie podaje się jako monoterapię albo w skojarzeniu z radioterapią i (lub) innymi lekami cytotoksycznymi.

Choroby hematologiczne przed wykonaniem allogenicznego przeszczepu krwiotwórczych komórek macierzystych

Zalecana dawka wynosi:

• złośliwe choroby hematologiczne: 140 mg/m² w pojedynczym wlewie w ciągu jednego dnia;
• niezłośliwe choroby hematologiczne: 140 mg/m² w pojedynczym wlewie w ciągu jednego dnia albo 70 mg/m² raz na dobę przez dwa kolejne dni.

Specjalne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

Nie ma zaleceń dotyczących dawkowania produktu PHELINUN u osób w podeszłym wieku. Często jednak u osób w podeszłym wieku stosuje się standardowe dawki melfalanu.

Doświadczenie w stosowaniu dużych dawek melfalanu u pacjentów w podeszłym wieku jest ograniczone. Dlatego przed zastosowaniem dużych dawek melfalanu u pacjentów w podeszłym wieku należy upewnić się, że ich sprawność i czynność narządów, na to pozwalają.

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy dostosować dawkowanie (patrz punkt 4.4). Klirens melfalanu, choć jest parametrem zmiennym, w przypadku zaburzeń czynności nerek może być zmniejszony.

Melfalan w dużych dawkach, wraz z rezerwowym przeszczepem krwiotwórczych komórek macierzystych, z powodzeniem stosowano u pacjentów dializowanych ze schyłkową niewydolnością nerek.

W przypadku dużych dawek dożylnych melfalanu (100–240 mg/m² całkowitej powierzchni ciała) konieczność zmniejszenia dawki zależy od stopnia zaburzenia czynności nerek, stosowania ponownego wlewu z krwiotwórczymi komórkami macierzystymi oraz potrzeb terapeutycznych. Melfalanu we wstrzyknięciu w dawkach większych niż 140 mg/m² nie należy podawać bez wykonania rezerwowego przeszczepu krwiotwórczych komórek macierzystych.

Przygotowanie roztworu produktu PHELINUN

Nie należy stosować tego leku, jeśli widoczne są oznaki zepsucia.

Produkt PHELINUN należy przygotowywać w temperaturze poniżej 25°C, rozpuszczając liofilizowany proszek w 40 ml rozpuszczalnika i natychmiast energicznie wstrząsając aż do uzyskania klarownego roztworu bez widocznych cząstek stałych. Należy używać wyłącznie klarownego roztworu bez widocznych cząstek stałych.

Jeśli koncentrat nie jest wprowadzany do szybko podawanego roztworu infuzyjnego przez port do wstrzykiwań, to roztwór po rekonstytucji należy przed podaniem dodatkowo rozcieńczyć odpowiednią objętością roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań w celu uzyskania końcowego stężenia w zakresie 0,45–4,0 mg/ml.

Koncentrat i roztwór produktu PHELINUN mają ograniczoną stabilność i należy je przygotować bezpośrednio przed użyciem. Maksymalny czas między rekonstytucją i rozcieńczeniem roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań a zakończeniem podawania wlewu wynosi 1,5 godziny.

Produkt PHELINUN jest niezgodny z roztworami do infuzji zawierającymi glukozę. Zaleca się stosowanie wyłącznie roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań.

W przypadku wystąpienia widocznego zmętnienia albo krystalizacji w roztworze po rekonstytucji lub rozcieńczeniu lek należy usunąć.

Sposób podawania

Produkt PHELINUN jest przeznaczony wyłącznie do stosowania dożylnego.

W przypadku podawania produktu PHELINUN we wlewie do żył obwodowych istnieje ryzyko wynaczynienia. Wówczas należy natychmiast przerwać podawanie produktu i zastosować podanie przez cewnik centralny.

Zaleca się powolne wstrzykiwanie koncentratu (5 mg/ml) produktu PHELINUN do portu szybko podawanego roztworu infuzyjnego.

W celu uniknięcia wynaczynienia w przypadku podawania dużych dawek produktu PHELINUN, także w przypadku wykonania przeszczepu, zaleca się podawanie po rozcieńczeniu przez cewnik centralny. Jeśli powolne wstrzyknięcie koncentratu (5 mg/ml) do szybko podawanego roztworu infuzyjnego jest nieodpowiednie, to produkt PHELINUN można podawać wolno po dalszym rozcieńczeniu roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań w worku infuzyjnym.

Po dalszym rozcieńczeniu w roztworze infuzyjnym produkt PHELINUN ma zmniejszoną stabilność, a szybkość jego rozkładu znacznie się zwiększa wraz ze wzrostem temperatury.

Zaleca się podawanie wlewu w temperaturze poniżej 25°C.

Usuwanie

Po upływie 1,5 godziny niezużyty roztwór należy usunąć zgodnie ze standardowymi wytycznymi dotyczącymi pracy z lekami cytotoksycznymi i ich usuwania.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi leków cytotoksycznych.