Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika LENVIMA

LENVIMA 4 mg kapsułki twarde LENVIMA 10 mg kapsułki twarde lenwatynib

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

• Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
• W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
• Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
• Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Patrz punkt 4.

1. Co to jest lek LENVIMA i w jakim celu się go stosuje

Co to jest lek LENVIMA

LENVIMA jest to lek zawierający substancję czynną nazywaną lenwatynibem. Jest on stosowany jako pojedynczy lek w leczeniu pacjentów z postępującym lub zaawansowanym rakiem tarczycy, u których leczenie jodem radioaktywnym nie prowadzi do zatrzymania choroby.

Lek LENVIMA może być również stosowany sam w leczeniu raka wątroby (raka wątrobowokomórkowego) dorosłych, którzy nie byli wcześniej leczeni innym lekiem przeciwnowotworowym rozprowadzanym po organizmie z krwiobiegiem. Lek LENVIMA jest podawany pacjentom, u których rak wątroby rozprzestrzenił się lub nie można go usunąć operacyjnie.

Lek LENVIMA może być również stosowany razem z innym lekiem przeciwnowotworowym o nazwie pembrolizumab w leczeniu zaawansowanego raka wyściółki macicy (raka endometrium) u osób dorosłych, u których rak rozprzestrzenił się po wcześniejszym leczeniu innym lekiem przeciwnowotworowym rozprowadzanym po organizmie z krwiobiegiem i nie można go usunąć operacyjnie lub za pomocą radioterapii.

W jaki sposób działa lek LENVIMA

Lek LENVIMA blokuje aktywność białek nazywanych receptorami kinaz tyrozynowych, które uczestniczą w rozwoju nowych naczyń krwionośnych, które dostarczają tlen oraz substancje odżywcze do komórek i pomagają im we wzroście. Białka te mogą być obecne w dużych ilościach w komórkach nowotworowych. Poprzez zablokowanie ich działania lek LENVIMA może spowolnić tempo podziałów komórek nowotworowych oraz wzrostu guza i pomóc odciąć dopływ krwi potrzebnej tkankom nowotworowym.

2. Informacje ważne przed przyjęciem leku LENVIMA

Kiedy nie przyjmować leku LENVIMA:

• Jeśli pacjent ma uczulenie na lenwatynib lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
• Jeśli pacjentka karmi piersią (patrz poniższy punkt dotyczący antykoncepcji, ciąży oraz karmienia piersią).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed przyjęciem leku LENVIMA należy skonsultować się z lekarzem, jeżeli pacjent:

• ma wysokie ciśnienie krwi;
• jest kobietą zdolną do zajścia w ciążę (patrz poniższy punkt dotyczący antykoncepcji, ciąży oraz karmienia piersią);
• miał problemy z sercem lub udar w wywiadzie;
• ma problemy z wątrobą lub nerkami;
• niedawno przeszedł zabieg chirurgiczny lub radioterapię;
• musi zostać poddany zabiegowi chirurgicznemu. Lekarz może rozważyć przerwanie podawania leku LENVIMA, jeśli pacjent ma mieć duży zabieg chirurgiczny, ponieważ lek LENVIMA może wpływać na gojenie ran. Podawanie leku LENVIMA można wznowić po ustaleniu odpowiedniego gojenia ran;
• jest w wieku ponad 75 lat;
• należy do grupy etnicznej innej niż biała lub azjatycka;
• waży mniej niż 60 kg;
• w przeszłości występowały u niego połączenia (przetoki) między różnymi organami oraz między organami i skórą;
• ma lub w przeszłości miał tętniaka (powiększenie i osłabienie ściany naczynia krwionośnego) lub rozdarcie ściany naczynia krwionośnego;
• odczuwa lub odczuwał ból w jamie ustnej, ból zębów i/lub szczęki, występują lub występowały u niego obrzęk lub owrzodzenie wewnątrz jamy ustnej, drętwienie lub uczucie ciężkości szczęki bądź ma lub miał obluzowany ząb. Lekarz może zalecić pacjentowi kontrolne badanie dentystyczne przed rozpoczęciem leczenia lekiem LENVIMA, ponieważ zgłaszano przypadki uszkodzenia kości szczęki (martwicy kości) u pacjentów leczonych lekiem LENVIMA. Jeśli pacjent musi przejść inwazyjny zabieg dentystyczny lub operację dentystyczną, należy poinformować dentystę, że pacjent przyjmuje lek LENVIMA, zwłaszcza jeśli także otrzymuje lub otrzymywał bisfosfoniany we wstrzyknięciach (leki stosowane w leczeniu chorób kości lub w zapobieganiu chorobom kości);
• otrzymuje lub otrzymywał w przeszłości pewne leki stosowane w leczeniu osteoporozy (leki hamujące resorpcję kości) lub leki przeciwnowotworowe, które regulują proces tworzenia naczyń krwionośnych (tak zwane inhibitory angiogenezy), ponieważ może to zwiększać ryzyko uszkodzenia kości szczęki.

Przed przyjęciem leku LENVIMA lekarz może przeprowadzić pewne badania, na przykład sprawdzić ciśnienie krwi, czynność wątroby lub nerek, sprawdzić czy pacjent ma małe stężenie soli i duże stężenie hormonu tyreotropowego we krwi. Lekarz przedyskutuje wyniki badań z pacjentem i zdecyduje, czy można podać lek LENVIMA. Konieczne może być dodatkowe leczenie innymi lekami, zmniejszenie dawki leku LENVIMA lub zachowanie specjalnej ostrożności w związku ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych.

Jeżeli pacjent ma wątpliwości, powinien skonsultować się z lekarzem przez przyjęciem leku LENVIMA.

Dzieci i młodzież

Lek LENVIMA nie jest obecnie zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży do 18. roku życia.

Lek LENVIMA a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to również preparatów ziołowych oraz leków dostępnych bez recepty.

Antykoncepcja, ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

• Kobiety, które mogą zajść w ciążę, muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie i przynajmniej przez 1 miesiąc po zakończeniu leczenia. Nie wiadomo czy lek LENVIMA może zmniejszać skuteczność doustnych pigułek antykoncepcyjnych. Jeżeli jest to standardowa metoda antykoncepcji, przy kontaktach seksualnych w czasie leczenia lekiem LENVIMA należy stosować mechaniczne środki antykoncepcyjne, takie jak kapturek lub prezerwatywa.
• Nie należy przyjmować leku LENVIMA, jeżeli pacjentka planuje zajść w ciążę w czasie leczenia. Jest to istotne, ponieważ lek może bardzo zaszkodzić dziecku.
• Jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę w czasie leczenia lekiem LENVIMA, należy natychmiast poinformować o tym lekarza. Lekarz pomoże podjąć decyzję czy kontynuować leczenie.
• Pacjentka przyjmująca lek LENVIMA nie powinna karmić piersią. Jest to istotne, ponieważ lek przenika do mleka ludzkiego i może bardzo zaszkodzić karmionemu dziecku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek LENVIMA może powodować objawy niepożądane, które mogą wpływać na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci powinni unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jeżeli wystąpi uczucie oszołomienia lub gdy czują się zmęczeni.

3. Jak przyjmować lek LENVIMA

Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Jaką dawkę należy przyjąć

Rak tarczycy

• Zalecana dawka leku LENVIMA to zazwyczaj 24 mg raz na dobę (2 kapsułki 10 mg oraz 1 kapsułka 4 mg).
• Jeżeli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub nerek, zalecana dawka wynosi 14 mg raz na dobę (1 kapsułka 10 mg oraz 1 kapsułka 4 mg).
• Jeżeli u pacjenta pojawią się problemy z objawami niepożądanymi, lekarz może zmniejszyć dawkę leku.

Rak wątroby

• Zalecana dawka leku LENVIMA uzależniona jest od masy ciała pacjenta na początku leczenia. Dawka wynosi zazwyczaj 12 mg raz na dobę (3 kapsułki po 4 mg) w przypadku masy ciała 60 kg lub więcej, a 8 mg raz na dobę (2 kapsułki po 4 mg) w przypadku masy ciała poniżej 60 kg.
• Jeżeli u pacjenta pojawią się problemy z objawami niepożądanymi, lekarz może zmniejszyć dawkę leku.

Rak macicy

• Zalecana dawka leku LENVIMA to 20 mg raz na dobę (2 kapsułki 10 mg) w skojarzeniu z pembrolizumabem. Pembrolizumab jest podawany przez lekarza w postaci wstrzyknięcia do żyły w dawce 200 mg co 3 tygodnie lub 400 mg co 6 tygodni.
• Jeżeli u pacjenta pojawią się problemy z objawami niepożądanymi, lekarz może zmniejszyć dawkę leku.

Przyjmowanie leku

• Kapsułkę można przyjąć w czasie posiłku lub poza posiłkiem.
• Nie otwierać kapsułek, aby uniknąć styczności z zawartością kapsułki.
• Kapsułkę należy połknąć w całości, popijając wodą. Jeśli połknięcie kapsułki w całości jest niemożliwe, można przygotować mieszaninę z płynem, używając wody, soku jabłkowego lub mleka. Mieszaninę z płynem można podawać doustnie lub przez rurkę do karmienia. Przy podawaniu przez rurkę do karmienia mieszaninę z płynem należy przygotować przy użyciu wody. Jeśli mieszanina nie zostanie zużyta tuż po przygotowaniu, można ją przechowywać w zamkniętym pojemniku w lodówce w temperaturze od 2°C do 8°C przez maksymalnie 24 godziny. Po wyjęciu z lodówki mieszaninę należy wstrząsać przez 30 sekund. Jeśli mieszanina nie zostanie zużyta w ciągu 24 godzin od przygotowania, należy ją wyrzucić.

Przygotowanie i podawanie mieszaniny z płynem:

1. Umieścić całą kapsułkę (lub kapsułki), zgodnie z przepisaną dawką (maksymalnie 5 kapsułek), w niewielkim naczyniu (o pojemności około 20 ml (4 łyżeczki)) lub strzykawce doustnej (20 ml); nie łamać ani nie zgniatać kapsułek.
2. Dodać 3 ml płynu do naczynia lub strzykawki doustnej. Odczekać 10 minut, aż otoczka (zewnętrzna powierzchnia) kapsułki się rozpuści, po czym mieszać lub wstrząsać mieszaninę przez 3 minuty, aż kapsułki całkowicie się rozpuszczą.
   • Jeśli używana jest strzykawka doustna, zamknąć strzykawkę korkiem, wyjąć tłoczek i użyć drugiej strzykawki lub skalibrowanego zakraplacza, aby dodać płyn do pierwszej strzykawki, po czym ponownie włożyć tłoczek przed przystąpieniem do mieszania.
3. Wypić mieszaninę z naczynia lub użyć strzykawki doustnej, aby przyjąć ją bezpośrednio do ust lub przez rurkę do karmienia.

• Następnie wlać jeszcze 2 ml płynu do naczynia albo do strzykawki doustnej, używając drugiej strzykawki lub zakraplacza, po czym zamieszać lub wstrząsnąć i przyjąć mieszaninę. Powtórzyć tę czynność co najmniej dwukrotnie, aż nie będzie widać żadnych pozostałości mieszaniny, aby zyskać pewność, że cały lek został przyjęty.
• Kapsułki należy przyjmować o mniej więcej tej samej porze każdego dnia.

Jak długo należy przyjmować lek LENVIMA

Pacjent będzie przyjmował lek do momentu uzyskania poprawy.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku LENVIMA

Jeżeli pacjent przyjmie większą niż zalecana dawkę leku LENVIMA, powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem. Należy zabrać ze sobą opakowanie leku.

Pominięcie przyjęcia leku LENVIMA

Nie należy stosować dawki podwójnej (dwie dawki w tym samym czasie) w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Jeżeli pacjent zapomni przyjąć dawkę leku, działania, które należy podjąć zależą od tego, ile czasu zostało do planowanego przyjęcia kolejnej dawki.

• Jeżeli pozostało 12 godzin lub więcej do planowanego przyjęcia kolejnej dawki, należy przyjąć jak najszybciej zapomnianą dawkę. Kolejną dawkę należy przyjąć o normalnej porze.
• Jeżeli pozostało mniej niż 12 godzin do planowanego przyjęcia kolejnej dawki, należy pominąć zapomnianą dawkę. Kolejną dawkę należy przyjąć o normalnej porze.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeżeli pacjent zauważy wystąpienie opisanych poniżej objawów niepożądanych – konieczne może być natychmiastowe rozpoczęcie leczenia:

• Uczucie zdrętwienia lub osłabienia po jednej stronie ciała, silny ból głowy, drgawki, uczucie splątania, trudność z mówieniem, zmiany widzenia lub uczucie oszołomienia – mogą to być objawy udaru, krwawienia z mózgu lub reakcja ze strony mózgu na silny wzrost ciśnienia krwi.
• Ból w klatce piersiowej, ból w ramionach, plecach, szyi lub szczęce, zadyszka, szybki lub nieregularny rytm serca, kaszel, niebieskawe zabarwienie warg lub palców, uczucie silnego zmęczenia – mogą być to objawy problemów z sercem, zakrzepów w płucach lub przedostawania się powietrza z płuca do opłucnej, przez co płuco nie może się napełnić.
• Silny ból brzucha – może być wynikiem powstania dziury w ścianie jelita lub przetoki (dziura w jelicie, która łączy się poprzez rurowatą strukturę z inną częścią ciała lub ze skórą).
• Czarny, smolisty lub krwawy stolec, krew w plwocinie – mogą to być objawy krwawienia wewnątrz organizmu.
• Żółty odcień skóry lub żółknięcie białkówek oczu (żółtaczka) lub senność, dezorientacja, trudności ze skupieniem – mogą to być oznaki problemów z wątrobą.
• Biegunka, nudności, wymioty – są to częste objawy niepożądane, które mogą stać się poważne, jeżeli pacjent ulegnie odwodnieniu; może to prowadzić do niewydolności nerek. Lekarz może podać leki, które złagodzą te objawy niepożądane.
• Ból w jamie ustnej, ból zębów i/lub szczęki, obrzęk lub owrzodzenie wewnątrz jamy ustnej, drętwienie lub uczucie ciężkości szczęki bądź obluzowany ząb – mogą to być objawy uszkodzenia kości szczęki (martwicy kości).

Jeżeli pacjent zauważy którykolwiek z tych objawów, powinien natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi.

Następujące objawy niepożądane mogą wystąpić przy przyjmowaniu tego leku:

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 osoby na 10)

• wysokie lub niskie ciśnienie krwi
• utrata apetytu lub zmniejszenie masy ciała
• nudności i wymioty, zaparcia, biegunka, ból brzucha, niestrawność
• uczucie silnego zmęczenia lub słabości
• chrapliwy głos
• obrzęk nóg
• wysypka
• wyschnięte gardło, ból gardła lub stan zapalny w obrębie ust, dziwne wrażenia smakowe
• ból stawów lub mięśni
• uczucie oszołomienia
• utrata włosów
• krwawienie (najczęściej z nosa, ale również inne rodzaje krwawienia, na przykład krwiomocz, siniaczenie, krwawienie z dziąseł lub ściany jelita)
• problem ze snem
• zmiany w wynikach badań na obecność białka we krwi (wysokie) oraz zakażenia układu moczowego (zwiększona częstość oddawania moczu oraz bolesność przy oddawaniu moczu)
• ból głowy
• ból pleców
• zaczerwienienie, podrażnienie oraz obrzęk skóry na dłoniach i stopach (erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa)
• niedoczynność tarczycy (zmęczenie, wzrost masy ciała, zatwardzenie, uczucie chłodu, sucha skóra)
• zmiany w wynikach badań na stężenie jonów potasu (niskie) i wapnia (niskie) we krwi
• zmniejszenie liczby białych komórek krwi
• zmiana wyników badań krwi dotyczących czynności wątroby
• mała liczba płytek krwi, co może prowadzić do siniaczenia i trudności z gojeniem ran
• zmiany w wynikach badań stężenia magnezu we krwi (niskie), stężenie cholesterolu (wysokie) oraz hormonu tyreotropowego (wysokie)
• zmiany w wynikach badań krwi w zakresie czynności nerek oraz niewydolność nerek
• zwiększenie aktywności lipazy i amylazy (enzymów biorących udział w trawieniu)

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 10)

• utrata płynów (odwodnienie)
• kołatanie serca
• suchość skóry, zgrubienia skóry oraz swędzenie skóry
• uczucie wzdęcia lub nadmiar gazów
• problem z sercem lub zakrzepy w płucach (trudności z oddychaniem, ból w klatce piersiowej) lub w innych organach
• niewydolność wątroby
• senność, dezorientacja, trudności ze skupieniem – mogą to być oznaki niewydolności wątroby
• złe samopoczucie
• zapalenie pęcherzyka żółciowego
• udar
• przetoka odbytu (niewielki kanał tworzący się między odbytem a okoliczną skórą)
• dziura (perforacja) w żołądku lub jelitach

Niezbyt często (może wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 100)

• bolesne infekcje lub podrażnienia w okolicy odbytu
• mini-udar
• uszkodzenie wątroby
• silny ból w lewej, górnej części brzucha, któremu może towarzyszyć gorączka, dreszcze, nudności i wymioty (zawał śledziony)
• zapalenie trzustki
• problem z gojeniem ran
• uszkodzenie kości szczęki (martwica kości)
• zapalenie okrężnicy (zapalenie jelita grubego)
• zmniejszone wydzielanie hormonów wytwarzanych przez gruczoły nadnerczowe

Częstość nieznana (następujące objawy niepożądane zgłaszano od wprowadzenia leku LENVIMA do obrotu, jednak częstość ich występowania nie jest znana)

• inne rodzaje przetok (nieprawidłowe połączenie między organami w ciele lub między skórą i leżącym pod nią organem, takim jak gardło lub tchawica). Objawy zależą od lokalizacji przetoki. Jeżeli u pacjenta wystąpią nowe lub nietypowe objawy, takie jak kaszel pojawiający się w trakcie przełykania, powinien porozmawiać o tym z lekarzem
• powiększenie i osłabienie ściany naczynia krwionośnego lub rozdarcie ściany naczynia krwionośnego (tętniak i rozwarstwienie tętnicy).

Następujące objawy niepożądane mogą wystąpić przy przyjmowaniu tego leku w skojarzeniu z pembrolizumabem:

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 osoby na 10)

• zmiany w wynikach badań na obecność białka w moczu (wysokie) i zakażeń układu moczowego (zwiększona częstość oddawania moczu oraz bolesność przy oddawaniu moczu)
• mała liczba płytek krwi, co może prowadzić do siniaczenia i trudności z gojeniem ran
• zmniejszenie liczby białych krwinek
• zmniejszenie liczby czerwonych krwinek
• niedoczynność tarczycy (zmęczenie, wzrost masy ciała, zaparcie, uczucie chłodu, sucha skóra) i zmiany w wynikach badań krwi w zakresie stężenia hormonu tyreotropowego (wysokie)
• nadczynność tarczycy (objawy mogą obejmować szybkie bicie serca, pocenie się i zmniejszenie masy ciała)
• zmiany w wynikach badań stężenia jonów wapnia we krwi (niskie)
• zmiany w wynikach badań stężenia jonów potasu we krwi (niskie)
• zmiany w wynikach badań stężenia cholesterolu we krwi (wysokie)
• zmiany w wynikach badań stężenia jonów magnezu we krwi (niskie)
• utrata apetytu lub zmniejszenie masy ciała
• zawroty głowy
• ból głowy
• ból pleców
• wyschnięte gardło, ból gardła lub stan zapalny w obrębie ust, dziwne wrażenia smakowe
• krwawienie (najczęściej z nosa, ale również inne rodzaje krwawienia, na przykład krwiomocz, siniaczenie, krwawienie z dziąseł lub ściany jelita)
• wysokie ciśnienie krwi
• chrapliwy głos
• nudności i wymioty, zaparcia, biegunka, ból brzucha, niestrawność
• zwiększenie aktywności amylazy (enzymu biorącego udział w trawieniu)
• zwiększenie aktywności lipazy (enzymu biorącego udział w trawieniu)
• zmiany w wynikach badań krwi w zakresie czynności wątroby
• zmiany w wynikach badań krwi w zakresie czynności nerek
• zaczerwienienie, podrażnienie oraz obrzęk skóry na dłoniach i stopach (erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa)
• wysypka
• ból stawów lub mięśni
• uczucie silnego zmęczenia lub słabości
• obrzęk nóg

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 10)

• utrata płynów (odwodnienie)
• problem z zasypianiem
• kołatanie serca
• niskie ciśnienie krwi
• zakrzepy krwi w płucach (trudności z oddychaniem, ból w klatce piersiowej)
• zapalenie trzustki
• uczucie wzdęcia lub nadmiar gazów
• niestrawność
• zapalenie pęcherzyka żółciowego
• utrata włosów

niewydolność nerek

• złe samopoczucie
• zapalenie okrężnicy (zapalenie jelita grubego)
• zmniejszone wydzielanie hormonów wytwarzanych przez nadnercza
• dziura (perforacja) w żołądku lub jelitach

Niezbyt często (może wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 100)

• ból głowy, uczucie dezorientacji, drgawki i zmiany w zakresie widzenia
• objawy udaru, w tym uczucie drętwienia lub osłabienia po jednej stronie ciała, silny ból głowy, drgawki, dezorientacja, trudności w mówieniu, zmiany w zakresie widzenia lub zawroty głowy
• mini-udar
• objawy problemów z sercem, w tym ból lub ucisk w klatce piersiowej, ból ramion, pleców, szyi lub szczęki, brak tchu, szybkie lub nieregularne bicie serca, kaszel, niebieskawe zabarwienie warg lub palców i uczucie silnego zmęczenia
• poważne trudności z oddychaniem i ból w klatce piersiowej spowodowane przedostawaniem się powietrza z płuc do klatki piersiowej uniemożliwiającym napełnianie płuc
• bolesne infekcje lub podrażnienia w okolicy odbytu
• przetoka odbytu (niewielki kanał tworzący się między odbytem a okoliczną skórą)
• niewydolność wątroby lub objawy uszkodzenia wątroby, w tym zażółcenie skóry lub białkówek oczu (żółtaczka) lub senność, dezorientacja, trudności ze skupieniem
• suchość skóry, zgrubienia skóry oraz swędzenie skóry
• problem z gojeniem ran

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać lek LENVIMA

• Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
• Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i każdym blistrze po: „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
• Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25˚C. Przechowywać w oryginalnym blistrze w celu ochrony przed wilgocią.
• Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek LENVIMA

• Substancją czynną leku jest lenwatynib.
  • LENVIMA 4 mg kapsułki twarde: Każda kapsułka twarda zawiera 4 mg lenwatynibu (w postaci mezylanu).
  • LENVIMA 10 mg kapsułki twarde: Każda kapsułka twarda zawiera 10 mg lenwatynibu (w postaci mezylanu).
• Pozostałe składniki to: wapnia węglan, mannitol, celuloza mikrokrystaliczna, hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona, talk. Otoczka kapsułki zawiera hypromelozę, tytanu dwutlenek (E171), tlenek żelaza, żółty (E172), tlenek żelaza, czerwony (E172). Atrament zawiera szelak, tlenek żelaza, czarny (E172), potasu wodorotlenek, glikol propylenowy.

Jak wygląda lek LENVIMA i co zawiera opakowanie

• Kapsułka 4 mg ma żółtawoczerwoną część dolną z żółtawoczerwonym wieczkiem, długość około 14,3 mm, czarnym atramentem oznaczony symbol „Є” na wieczku oraz symbol „LENV 4 mg” na części dolnej.
• Kapsułka 10 mg ma żółtą część dolną z żółtawoczerwonym wieczkiem, długość około 14,3 mm, czarnym atramentem oznaczony symbol „Є” na wieczku oraz symbol „LENV 10 mg” na części dolnej.
• Kapsułki dostarczane są w blistrach wykonanych z poliamidu/aluminium/PVC z folią aluminiową do wypychania kapsułek w pudełku zawierającym 30, 60 lub 90 kapsułek twardych. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Eisai GmbH
Edmund-Rumpler-Straße 3
60549 Frankfurt am Main
Niemcy
E-mail: medinfo_de@eisai.net

Wytwórca

Eisai GmbH
Edmund-Rumpler-Straße 3
60549 Frankfurt am Main
Niemcy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Data ostatniej aktualizacji ulotki

Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.