Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Cyclophosphamide Sandoz, 100 mg/mL,
koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji
Cyclophosphamidum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.

• Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
• W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.
• Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

1. Co to jest lek Cyclophosphamide Sandoz i w jakim celu się go stosuje

Lek Cyclophosphamide Sandoz zawiera substancję czynną cyklofosfamid. Cyklofosfamid jest lekiem cytotoksycznym lub inaczej lekiem przeciwnowotworowym. Jego działanie polega na niszczeniu komórek nowotworowych, co czasami nazywa się „chemioterapią”.

Cyklofosfamid jest często stosowany samodzielnie lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi lub z radioterapią w leczeniu różnych nowotworów u osób dorosłych oraz dzieci w wieku powyżej 5 lat. Należą do nich:

• niektóre rodzaje nowotworów białych krwinek (ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka limfocytowa);
• różne postacie chłoniaków, które wpływają na układ odpornościowy (choroba Hodgkina, chłoniak nieziarniczy i szpiczak mnogi);
• rak jajnika i rak piersi;
• mięsak Ewinga (rodzaj raka kości);
• drobnokomórkowy rak płuca;
• leczenie zaawansowanego lub tworzącego przerzuty nowotworu ośrodkowego układu nerwowego (neuroblastoma);

Ponadto, cyklofosfamid stosuje się w przygotowaniu do przeszczepienia szpiku kostnego w celu leczenia różnych rodzajów nowotworów krwinek białych (ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa i ostra białaczka szpikowa) u osób dorosłych oraz dzieci w wieku powyżej 5 lat.

Sporadycznie, niektórzy lekarze mogą przepisywać cyklofosfamid w celu leczenia innych, niezwiązanych z nowotworem chorób:

• zagrażających życiu chorób autoimmunologicznych: ciężkich, postępujących postaci toczniowego zapalenia nerek (zapalenie nerki spowodowane przez chorobę układu odpornościowego) i ziarniniakowatości Wegenera (rzadka postać zapalenia naczyń krwionośnych) u osób dorosłych oraz dzieci w wieku powyżej 5 lat.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Cyclophosphamide Sandoz

Lek Cyclophosphamide Sandoz nie będzie podawany dzieciom w wieku poniżej 5 lat, ponieważ zawiera substancje pomocnicze szkodliwe dla pacjentów z tej grupy wiekowej.

Kiedy nie stosować leku Cyclophosphamide Sandoz

• Jeśli pacjent ma uczulenie na cyklofosfamid, którykolwiek z jego metabolitów lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku. Objawami reakcji alergicznej mogą być: duszność, świszczący oddech, wysypka, świąd lub obrzęk twarzy i warg.
• Jeśli pacjent ma obecnie jakiekolwiek zakażenie.
• Jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności szpiku kostnego (zwłaszcza jeśli pacjent wcześniej poddany był chemioterapii lub radioterapii). Lekarz zleci badania krwi w celu skontrolowania czynności szpiku kostnego.
• Jeśli pacjent ma zakażenie dróg moczowych, co może objawiać się bólem podczas oddawania moczu (zapalenie pęcherza moczowego).
• Jeśli u pacjenta kiedykolwiek występowały choroby nerek lub pęcherza moczowego w wyniku wcześniejszej chemioterapii lub radioterapii, jeśli pacjent ma trudności z oddawaniem moczu (utrudnienie odpływu moczu).
• Jeśli pacjentka karmi piersią.
• Jeśli u pacjenta występuje choroba autoimmunologiczna, która nie zagraża życiu.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Cyclophosphamide Sandoz należy omówić to z lekarzem jeśli:

• pacjent ma małą liczbę krwinek;
• pacjent ma ciężkie zakażenia;
• pacjent ma chorobę wątroby lub nerek. Lekarz zaleci badania krwi w celu skontrolowania czynności wątroby i nerek;
• pacjentowi usunięto nadnercza;
• jeśli pacjent jest lub był niedawno poddawany radioterapii lub chemioterapii;
• pacjent ma choroby serca lub był poddawany radioterapii okolic serca;
• pacjent ma cukrzycę;
• ogólny stan zdrowia pacjenta jest zły lub pacjent jest osłabiony;
• pacjent jest w podeszłym wieku;
• pacjent przebył operację w okresie ostatnich 10 dni.

Podczas leczenia cyklofosfamidem mogą wystąpić potencjalnie zagrażające życiu reakcje alergiczne (reakcja anafilaktyczna).

Cyklofosfamid może wpływać na krew i układ odpornościowy.

Komórki krwi wytwarzane są w szpiku kostnym. Powstają ich trzy różne rodzaje:

• krwinki czerwone, które transportują tlen w organizmie,
• krwinki białe, które zwalczają zakażenie, oraz
• płytki krwi, które wspomagają krzepnięcie krwi.

Po otrzymaniu cyklofosfamidu zmniejsza się liczba wszystkich trzech rodzajów komórek krwi. Jest to nieuniknione działanie niepożądane cyklofosfamidu. Najmniejsza liczba komórek krwi jest osiągana po upływie około 5-10 dni od rozpoczęcia leczenia cyklofosfamidem i pozostaje ona mała jeszcze przez kilka dni po zakończeniu cyklu leczenia. U większości osób liczba krwinek powraca do normy w ciągu od 21 do 28 dni. Jeśli pacjent był w przeszłości wielokrotnie poddawany chemioterapii, to okres normalizacji liczby krwinek może trwać nieco dłużej.

W czasie gdy liczba komórek krwi zmniejsza się, pacjent może być bardziej podatny na zakażenia. Należy unikać bliskiego kontaktu z osobami, które kaszlą, są przeziębione lub mają inne zakażenia.

3. Jak stosować lek Cyclophosphamide Sandoz

Sposób podawania

Podanie dożylne

Lek Cyclophosphamide Sandoz będzie podawany pacjentowi przez lekarza lub pielęgniarkę z doświadczeniem w stosowaniu chemioterapii przeciwnowotworowej. Lek Cyclophosphamide Sandoz podaje się we wstrzyknięciu dożylnym i zwykle dodaje się do dużego worka z płynem, a następnie podaje w powolnym wstrzyknięciu (kroplówce) bezpośrednio do żyły. Może to być żyła na ramieniu, grzbiecie dłoni lub duża żyła pod obojczykiem.

W zależności od dawki, infuzja trwa zwykle od 30 do 120 minut. Cyklofosfamid stosuje się często z innymi lekami przeciwnowotworowymi lub razem z radioterapią.

Zalecana dawka:

• lekarz decyduje o ilości leku, którą trzeba podać pacjentowi i o czasie podania leku.
• ilość podanego cyklofosfamidu zależy od:
• rodzaju choroby;
• rozmiarów ciała pacjenta (wzrostu i masy);
• ogólnego stanu zdrowia pacjenta;
• stosowania innych leków przeciwnowotworowych lub radioterapii.

Wskazane jest podawanie cyklofosfamidu rano. Ważne, aby pacjent otrzymał odpowiednie ilości płynów przed, w trakcie i po podaniu leku, aby zapobiec niepożądanemu wpływowi na drogi moczowe. Jeśli pacjent zauważy, że lek Cyclophosphamide Sandoz działa zbyt silnie lub zbyt słabo, powinien skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Lekarz może uznać, że konieczna jest zmiana dawki leku i ścisłe kontrolowanie stanu pacjenta jeśli:

• pacjent ma chorobę wątroby lub nerek;
• pacjent jest w podeszłym wieku.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Cyclophosphamide Sandoz

Cyklofosfamid podawany jest pod nadzorem lekarza, dlatego bardzo mało prawdopodobne jest podanie za dużych jego ilości. Jeśli jednak po podaniu leku wystąpią u pacjenta jakiekolwiek działania niepożądane, należy natychmiast powiadomić o tym lekarza lub udać się na oddział ratunkowy najbliższego szpitala. Konieczna może być pilna pomoc medyczna. Do objawów przedawkowania cyklofosfamidu należą działania niepożądane wymienione niżej w punkcie „Działania niepożądane”, ale zazwyczaj są one bardziej nasilone. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości dotyczących stosowania tego leku należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza w razie:

• wystąpienia reakcji alergicznej. Objawami są duszność, świszczący oddech, przyspieszona czynność serca, zmniejszone ciśnienie tętnicze (skrajne wyczerpanie), wysypka, świąd lub obrzęk twarzy i warg. Ciężkie reakcje alergiczne mogą spowodować trudności w oddychaniu lub wstrząs, który może zakończyć się śmiercią (wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna lub rzekomoanafilaktyczna).
• powstawania siniaków niespowodowanych urazem lub krwawienia z dziąseł. Mogą to być objawy zmniejszania się liczby płytek krwi.
• ciężkiego zakażenia lub gorączki, owrzodzenia jamy ustnej, kaszlu, duszności, objawów posocznicy, takich jak gorączka, przyspieszony oddech, przyspieszona czynność serca, splątanie i obrzęk. Mogą to być objawy zmniejszenia liczby krwinek białych i może być konieczne zastosowanie antybiotyków w celu zwalczenia zakażenia.
• wystąpienia znacznej bladości, letargu i zmęczenia. Mogą to być objawy małej liczby krwinek czerwonych (niedokrwistość). Zazwyczaj żadne leczenie nie jest konieczne – organizm uzupełni niedobór czerwonych krwinek. Znaczna niedokrwistość może wymagać przetoczenia krwi.
• obecności krwi w moczu, bólu w czasie oddawania moczu lub zmniejszenia ilości wydalanego moczu.
• silnego bólu w klatce piersiowej.
• objawów takich jak osłabienie, utrata wzroku, zaburzenia mowy, utrata zmysłu dotyku.
• ciężkich reakcji nadwrażliwości z (wysoką) gorączką, czerwonymi plamami na skórze, bólem stawów i (lub) zakażeniem oka (zespół Stevensa-Johnsona).
• ciężkiej, nagłej (nadwrażliwej) reakcji z gorączką i pęcherzami na skórze/łuszczeniem się skóry (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka).
• nieprawidłowego rozpadu mięśni, który może prowadzić do problemów z nerkami (rabdomioliza).
• zmniejszenie liczby białych krwinek, które odgrywają ważną rolę w zwalczaniu zakażenia (agranulocytoza).

Cyklofosfamid może również powodować następujące działania niepożądane:

Bardzo często: mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób

• zmniejszenie liczby komórek krwi (mielosupresja).
• zmniejszenie liczby krwinek białych, istotnych dla zwalczenia zakażenia (leukopenia, neutropenia).
• utrata włosów (łysienie).
• odczucie pieczenia podczas oddawania moczu i potrzeba częstego oddawania moczu (zapalenie pęcherza moczowego).
• obecność krwi w moczu, którą można wykryć tylko badaniem moczu (mikrohematuria).
• gorączka.
• zahamowanie czynności układu odpornościowego.

Często: mogą występować nie częściej niż u 1 na 10 osób

• zakażenia.
• zapalenie błon śluzowych.
• obecność krwi w moczu i bolesne oddawanie moczu (krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego).
• widoczna obecność krwi w moczu (makrohematuria).
• nieprawidłowa czynność wątroby.
• niepłodność u mężczyzn.
• dreszcze.
• uczucie osłabienia.
• ogólne złe samopoczucie.
• zmniejszenie liczby krwinek białych z gorączką (gorączka neutropeniczna).

Niezbyt często: mogą występować nie częściej niż u 1 na 100 osób

• niedokrwistość (mała liczba krwinek czerwonych), która może spowodować uczucie zmęczenia i senność.
• łatwe powstawanie siniaków na skutek małopłytkowości (małej liczby płytek krwi).
• zapalenie płuc.
• posocznica.
• reakcje alergiczne.
• niepłodność u kobiet (rzadko trwała).
• ból w klatce piersiowej.
• szybkie bicie serca.
• zaburzenia czynności serca.
• zmiany wyników niektórych badań krwi.
• nagłe zaczerwienienie skóry (głównie twarzy).
• uszkodzenie nerwów, powodujące drętwienie, mrowienie i osłabienie (neuropatia).
• nerwoból (neuralgia).
• zaburzenie odżywiania (jadłowstręt).
• głuchota.

Rzadko: mogą występować nie częściej niż u 1 na 1000 osób

• zwiększone ryzyko rozwoju raka krwinek białych (ostra białaczka) i niektórych innych nowotworów (rak pęcherza, rak moczowodu).
• nieefektywne wytwarzanie mieloidalnych komórek krwi (zespół mielodysplastyczny).
• zwiększone uwalnianie hormonu antydiuretycznego przez przysadkę (zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego). Ma to wpływ na nerki, powodując małe stężenie sodu we krwi (hiponatremia) i zatrzymywanie wody, a w konsekwencji obrzęk mózgu z powodu zbyt dużej ilości wody we krwi. Objawami mogą być ból głowy, zaburzenia osobowości lub zachowania, splątanie i senność.
• zmiany rytmu serca.
• zapalenie wątroby.
• wysypka.
• zapalenie skóry.
• brak miesiączki.
• brak nasienia.
• zawroty głowy.
• zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie.
• zmiany zabarwienia paznokci i skóry.
• odwodnienie.
• drgawki.
• krwawienie.

Bardzo rzadko: mogą występować nie częściej niż u 1 na 10 000 osób

• rozpad czerwonych krwinek i niewydolność nerek (zespół hemolityczno-mocznicowy).
• tworzenie się zakrzepów krwi w małych naczyniach krwionośnych organizmu (rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe).
• wstrząs.
• powikłania leczenia przeciwnowotworowego na skutek rozpadu komórek rakowych (zespół rozpadu guza).
• małe stężenie sodu we krwi (hiponatremia).
• wysokie ciśnienie tętnicze (nadciśnienie tętnicze).
• niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie tętnicze).
• dławica piersiowa.
• zawał mięśnia sercowego.
• niedrożność naczynia krwionośnego spowodowana zakrzepem krwi w układzie krążenia (choroba zakrzepowo-zatorowa).
• uszkodzenie płuc (zespół ostrej niewydolności oddechowej).
• zwłóknienie płuc, powodujące zadyszkę (przewlekłe zwłóknienie śródmiąższowe płuc).
• trudności w oddychaniu ze świszczącym oddechem lub kaszlem (skurcz oskrzeli).
• uczucie braku tchu (duszność).
• stan, w którym ciało lub obszar ciała jest pozbawiony odpowiedniego dopływu tlenu (niedotlenienie).
• kaszel.
• bolesność lub owrzodzenia w jamie ustnej (zapalenie jamy ustnej).
• nudności, wymioty lub biegunka.
• zaparcie.
• zapalenie jelita.
• zapalenie trzustki.
• skrzep krwi w wątrobie (choroba wenookluzyjna wątroby).
• powiększenie wątroby (hepatomegalia).
• zażółcenie oczu lub skóry.
• zaczerwienienie skóry (rumień popromienny).
• świąd.
• zaburzenia smaku (dysgeusia, hipogeusia).
• uczucie mrowienia, łaskotania, kłucia, szczypania lub pieczenia (parestezje).
• zaburzenia węchu (parosmia).
• kurcze mięśni.
• zaburzenia dotyczące pęcherza moczowego.
• zaburzenia czynności nerek, włącznie z niewydolnością nerek.
• ból głowy.
• niewydolność wielonarządowa.
• reakcje w miejscu wkłucia.
• zwiększenie masy ciała.
• splątanie.
• stan zapalny oka (zapalenie spojówek), obrzęk oka.
• ostra niewydolność nerek ze zmniejszoną liczbą czerwonych krwinek i płytek krwi (zespół hemolityczno-mocznicowy).
• niewydolność oddechowa spowodowana nagromadzeniem płynu w płucach (obrzęk płuc).
• gromadzenie się płynu w jamie brzusznej (wodobrzusze).

Częstość nieznana: nie może być określona na podstawie dostępnych danych

• różne rodzaje raka, np. rak krwi (chłoniak nieziarniczy), rak nerki, rak tarczycy.
• mięsak (rodzaj raka).
• różnego rodzaju zaburzenia krwi (limfopenia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny).
• zamknięcie naczynia krwionośnego z powodu zakrzepu krwi w układzie krążenia (zdarzenia zakrzepowo-zatorowe), w tym możliwość zamknięcia naczyń płucnych (zatorowość płucna).
• nasilone łzawienie.
• szumy uszne (słyszenie dźwięku w uchu).
• niedrożność nosa (przekrwienie nosa).
• ból jamy ustnej i gardła.
• katar.
• kichanie.
• zablokowanie małych żył w płucach (choroba zarostowa żył płucnych).
• niedrożność najmniejszych dróg oddechowych w płucach spowodowana stanem zapalnym (zarostowe zapalenie oskrzelików).
• zapalenie pęcherzyków płucnych spowodowane reakcją alergiczną (alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych).
• zapalenie płuc.
• płyn w płucach (wysięk opłucnowy).
• ból brzucha.
• krwawienie w obrębie żołądka lub jelit.
• zaburzenia jelitowe/krwawienie.
• zaburzenia czynności wątroby.
• wysypka, zaczerwienienie skóry, powstawanie pęcherzy w obrębie warg, oczu lub jamy ustnej, złuszczanie się skóry (rumień wielopostaciowy, pokrzywka, rumień).
• zespół ręka-noga.
• obrzęk twarzy.
• nasilone pocenie się.
• stwardnienie skóry (skleroderma).
• skurcze i ból mięśni.
• ból stawów.
• zapalenie, bliznowacenie i obkurczenie pęcherza moczowego.
• szkodzenie lub śmierć płodu.
• śmierć wewnątrzmaciczna.
• wady rozwojowe płodu.
• opóźnienie rozwoju płodu.
• rakotwórcze działanie na potomstwo.
• zmiany wyników niektórych badań krwi (stężenia glukozy, stężenia hormonów).
• zaburzenie funkcjonowania mózgu (encefalopatia), neurotoksyczność objawiająca się jako zespół charakteryzujący się bólem głowy, dezorientacją, drgawkami i utratą wzroku (zespół tylnej odwracalnej encefalopatii), zaburzeniami czucia (dysestezja, hipoestezja), drżeniem, zaburzeniami zmysłu smaku (dysgeuzja, hipogeuzja), zaburzeniami zmysłu węchu (parosmia).
• różne rodzaje zaburzeń pracy serca (częstoskurcz komorowy, wstrząs kardiogenny, wysięk osierdziowy, bradykardia, kołatanie serca, wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie).
• niepłodność u kobiet i mężczyzn.
• zmiany częstości miesiączkowania.
• zapalenie ślinianki (zwykle w okolicy policzka; zapalenie ślinianki przyusznej).

Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.

5. Jak przechowywać lek Cyclophosphamide Sandoz

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie i pudełku po: Termin ważności (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C).

Po pierwszym otwarciu: Częściowo zużytą fiolkę należy przechowywać w lodówce w temperaturze od 2°C do 8°C. Lek należy zużyć w ciągu 28 dni od pierwszego otwarcia. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć.

Po rozcieńczeniu: Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność rozcieńczonego roztworu zgodnie z poniższą tabelą.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony lek należy zużyć natychmiast. Jeśli rozcieńczony lek nie zostanie użyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. Z wykle czas ten nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze 2°C – 8°C, chyba że rozcieńczenie miało miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Cyclophosphamide Sandoz

Substancją czynną leku jest cyklofosfamid. Każdy mililitr zawiera cyklofosfamid jednowodny w ilości odpowiadającej 100 mg cyklofosfamidu. Każda fiolka zawierająca 5 mL koncentratu zawiera cyklofosfamid jednowodny w ilości odpowiadającej 500 mg cyklofosfamidu. Każda fiolka zawierająca 10 mL koncentratu zawiera cyklofosfamid jednowodny w ilości odpowiadającej 1000 mg cyklofosfamidu. Każda fiolka zawierająca 20 mL koncentratu zawiera cyklofosfamid jednowodny w ilości odpowiadającej 2000 mg cyklofosfamidu.

Pozostałe składniki to: etanol bezwodny i glikol propylenowy.

Jak wygląda lek Cyclophosphamide Sandoz i co zawiera opakowanie

Lek Cyclophosphamide Sandoz to klarowny roztwór w kolorze od bezbarwnego do bladożółtego, praktycznie bez widocznych cząstek.

Lek Cyclophosphamide Sandoz znajduje się w fiolce z bezbarwnego szkła typu I, zamkniętej korkiem z gumy bromobutylowej typu I i zabezpieczonej aluminiowym uszczelnieniem z ciemnopomarańczową, plastikową nakładką typu flip-off.

Wielkości opakowań:

• 1 fiolka wielodawkowa zawierająca 5 mL koncentratu do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, co odpowiada 500 mg cyklofosfamidu.
• 1 fiolka wielodawkowa zawierająca 10 mL koncentratu do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, co odpowiada 1000 mg cyklofosfamidu.
• 1 fiolka wielodawkowa zawierająca 20 mL koncentratu do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, co odpowiada 2000 mg cyklofosfamidu.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
Sandoz Polska Sp. z o.o.
ul. Domaniewska 50C
02-672 Warszawa
tel. 22 209 70 00

Wytwórca:
Fareva Unterach GmbH
Mondseestrasse 11
4866 Unterach Am Attersee
Austria

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

• Dania: Cyclophosphamide Sandoz
• Austria: Cyclophosphamid Sandoz 100 mg/ml –Konzentrat zur Herstellung einer Injektions-/Infusionslösung
• Bułgaria: Cyclophosphamide Sandoz 100 mg/ mL concentrate for solution for injection/infusion
• Polska: Cyclophosphamide Sandoz
• Szwecja: Cyclophosphamide Sandoz

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Logo Sandoz